Zwarte Piet, wie kent hem niet……

Dit is totaal tegen mijn principes in, maar het zit mij zo hoog, dat ik besloten heb om het op te schrijven in mijn blog.

Het is niemand ontgaan waar het gesprek van de dag/week/maand over gaat, Zwarte Piet! Maar voordat ik daar iets over ga zeggen, wil ik jullie meenemen naar mijn jongere jaren. Nu zul je denken, wat heeft dat met elkaar te maken? Dat zul je misschien of misschien ook niet gaan snappen.

Ik ben gepest, jarenlang. Waarom? Ik heb namelijk rood haar…… Nu zullen heel veel van jullie zeggen, maar dat is toch mooi?! 40 Jaar geleden was dit bijzonder en was je anders, dus een makkelijke prooi voor de pestkoppen. Vanaf mijn 4de tot en met mijn 16de jaar was ik regelmatig de pineut. En het waren niet alleen kinderen, maar ook volwassenen. Zelfs bepaalde leraren vonden het nodig om mij in de klas voor schut te zetten.

Wanneer ik aangaf dat ik gepest werd, werd er vaak gezegd; Ah joh schelden doet geen pijn. Hoe graag ik dat ook wilde geloven, kon ik die pijn niet wegdenken. Het deed altijd pijn. Ik was heel onzeker en dat werd eigenlijk alleen maar erger.

Ik haatte het wanneer het nummer meisjes met rode haren werd gedraaid, want dan werd er heel hard meegezongen en naar mij gewezen. Ik probeerde mij altijd onzichtbaar te maken, wat natuurlijk niet lukte. Niemand die eens bij zichzelf dacht om mij met rust te laten. Misschien dat ik het wel niet leuk vond…. En wanneer ik zei dat ik een hekel aan het liedje had, werd dat afgedaan als joh stel je niet aan, het is toch grappig. Grappig, voor wie! Niet voor mij.

Niemand die zich in mij verplaatste om eens te voelen hoe het was om voor van alles en nog wat uit gescholden te worden. Wat ook maar de kleur rood had werd als scheldwoord gebruikt. En het werd altijd afgedaan als een grapje.

Het heeft jaren geduurd eer ik mijzelf kon accepteren voor wie ik ben, inclusief mijn rode haar. Niet door de hulp van mijn medemens.

Terug naar de hele zwarte pieten hype. Er zijn dus mensen in ons land die vooral in deze tijd “gepest” worden en voor zwarte piet worden uitgemaakt. Wanneer kinderen dit zeggen, is dat absoluut niet bewust. Maar wanneer dit gebeurt door volwassenen is dit wel degelijk bewust. Er zijn op dit moment weer heel weinig mensen die zich willen verplaatsen in die ander. Net zoals er niemand was die zich in mij verplaatste. Ik hoor alleen maar zwarte piet moet blijven bestaan!!!! Iedereen schiet of in de aanval of in de verdediging.

Er wordt gezegd dat het een jarenlange traditie is, wat natuurlijk ook waar is. Maar al die tradities en culturen van andere mensen in andere landen dan, waar WIJ het niet mee eens zijn en WIJ vinden dat die mensen ze Moeten veranderen, omdat WIJ het er niet mee eens zijn. Kunnen wij dat eisen, wanneer wij niet eens in onze eigen spiegel kunnen kijken. Zo voelt het dus wanneer een ander zijn wil op wil leggen. Voelt niet fijn hè?!

Je kan het ergens niet mee eens zijn, maar daarom kun je naar je medemens nog wel begrip tonen over het feit wat deze persoon ervaart onder deze voor hen niet zulke leuke omstandigheden. Je kunt je nooit verplaatsen in een ander en voelen wat die ander voelt. Oordeel niet over iets waar je zelf nog nooit mee te maken hebt gehad.

Zeg tegen die collega die het altijd leuk vindt om een ander voor schut te zetten door hem of haar voor zwarte piet uit te maken, dat je dat niet gepast vind. Vooral wanneer je weet dat die persoon het er moeilijk mee heeft en het niet meer grappig vindt na al die jaren. Dan is deze discussie en agressiviteit helemaal niet nodig.

Doodsbedreigingen naar mensen die een alternatief vinden voor ons kinderfeest. Treurig gewoon!!!! Op dit moment ben ik geen trotse Nederlander.

Je hoeft het echt niet altijd met elkaar eens te zijn, maar je kunt wel luisteren en over bepaalde dingen nadenken.

Lang leve Piet!